Okrojona definicja clubbingu, to spędzanie jednej nocy na imprezach w kilku klubach, tzw. tripy klubowe. To zjawisko jest częściej spotykane w większych miastach, gdzie jest mała odległość z jednego do drugiego klubu, bo zazwyczaj znajdują się na tej samej ulicy, tak jest w większych miastach europejskich państw.

Monitory odsłuchowe używają głównie studia nagraniowe, telewizyjne, radiowe i postprodukcji filmowej. Występują w wersji aktywnej, czyli zawierającej jeden lub więcej wzmacniaczy lub pasywnej, wymagającej dodatkowo zewnętrznego wzmacniacza.

Koncerty odbywają się w specjalnie przeznaczonych do tego salach koncertowych, ale również na płytach zamkniętych lotnisk, w halach sportowych, hangarach, lub nieużywanych, dużych pomieszczeń starych fabryk. Jak również w filharmoniach, klubach muzycznych, kościołach pubach, prywatnych domach lub na stadionach czy placach miejskich. Głównym i najważniejszym elementem koncertu jest nagłośnienie, które musi być dobrane adekwatnie do wielkości audytorium. Koncerty często wzbogacone są o efekty świetlne, pirotechniczne, wizualizacje lub występy tancerzy. Koncert to świetny środek promocji artysty, forma kontaktu z publicznością i fanami, a nawet sposób zdobywania dochodu.

Pierwszy album muzyczny, nagrany na płycie CD, to “The Visitors” Abby, w Polsce “Spokojnie” Kultu, w 1989 roku.

Płyty CD dzielimy na:

- zwykłe płyty CD – odciśnięta matryca, będąca negatywem

- płyty CD-R – płyty do zapisywania danych, w ścieżkach, za pomocą nagrywarki laserowej

- płyty CD-RW – inaczej płyty wielonagrywalne, pozwalają zapisywać, wymazywać i ponownie zapisywać dane.

Płyta kompaktowa służy do zapisu różnych danych, począwszy od dokumentów, plików komputerowych, po filmy i na muzyce kończąc.

Ze względu na rodzaj rowka, wyróżniamy następujące rodzaje płyt: normalnorowkowe, mikrorowkowe i stereorowkowe. Dodatkowo rozróżnia się jeszcze dwa rodzaje płyt: single i longplay. Single odtwarza się z prędkością 45obr./min., a longplay z prędkością 33 1/3 obr./min. Obecną grupę zwolenników płyt winylowych stanowią audiofile, melomani i DJ’e.

Z czasem został wprowadzony zapis stereofoniczny, co spowodowało, że wymagania co do igły i wkładki gramofonowej wzrosły. Pojawiły się inne kształty ostrza igieł, miejsce szafirowych zajęły diamentowe. Najlepszy szlif igły, to szlif kwadrofoniczny oraz eliptyczny.

Występują następujące rodzaje wkładek gramofonowych:

- piezoelektryczne (mają znaczenie tylko historyczne z), elektromagnetyczne, magnetoelektryczne, elektrostatyczne, optyczno-laserowe.

Nie mniej jednak, magnetofon jest skutecznie wypierany przez odtwarzacz płyt CD.

Stworzył nową muzykę elektroniczną, dzięki połączeniu w loopach oldschoolowych rytmów. Powstał poprzez zapętlenie krótkich sampli, w taki sposób aby tworzyły ciągły i rytmiczny kawałek.

Nie jest to gatunek jednolity. Autorzy gatunku wywodzili się z grupy producentów związanych z acid housem, acid jazzem i brytyjskiej sceny hip-hopowej. Do tych ostatnich należy właśnie, wyżej wymieniony Massive Attack, którego album “Blue Lines” z 1991 roku, był zwiastunem tworzącego się trip-hopu. Fundamentem trip-hopu, a raczej jego rytmiczną bazą jest breakbeat. Trip-hop charakteryzuje się mrocznym, tajemniczym klimatem. Obok Massive Attack, prekursorem gatunku był również duet Coldcut i wytwórnia Ninja Tune oraz James Lavelle, założyciel Mo’Waxu. Trip-hop był głównie zdominowany przez Anglików, z dwoma, mającymi duże znaczenie, dla tego nurtu, DJ’ami tj. Amerykanin DJ Shadow i Japończyk DJ Krush. Lavelle szybko ich połączył z Mo’Waxem. W Londynie trip-hop rozwijał się jako specyficzna kontynuacja acid jazzu, jednak w Bristolu miał najszersze grono zwolenników. Brak londyńskiego zgiełku, wolniejszy tryb życia, a przede wszystkim duże skupisko czarnej społeczności, otwartej na hip-hop i dub, odgrywały w rozwoju gatunku, największą rolę. Duże znaczenie miało również to, że bristolskie środowisko muzyczne było niewielkie, tak więc poszczególni wykonawcy, niewątpliwie na siebie oddziaływali. Rosnąca popularność trip-hopu przyciągnęła nowych wykonawców, którzy swoją twórczością nadawali mu charakter bardziej postmodernistyczny. Głównie duety składające się z wokalistki i pracującego w domowym studiu producenta, np.: Lamb, Morcheeba, Olive czy Sneaker Pimps. Nagrania zaczęły gościć na popowych listach. Hip-hop ustępował miejsca, rosnącemu w popularnośc drum’n'bass’u, electro, techno, a nawet blues’a. Dopiero w drugiej połowie lat 90, nastąpił podział na pierwotny trip-hop, nazywany abstrakcyjnym hip-hopem i jego lżejszą, bardziej przystępną formę. Nadal klimat był ponury, ale już nie tak mroczny, a wręcz “chory” jak produkcje Tricky’ego. OD wtedy trip-hop zaczął być kojarzony z nastrojowymi piosenkami, zainspirowanymi funkiem i popem lat 60. Twórców gatunku zaczęto zaliczać do jeszcze bardziej pojemnej “szuflady” – downtempo, a komercyjną odmianę trip-hopu w całości pochłonął muzyczny showbiznes.